Το αληθινό στη ζωή μας δεν είναι ότι βλέπουμε αλλά ότι βρίσκεται μέσα στην ψυχή μας।

Η αλήθεια της αγάπης δεν κυβερνάται από το νου της λογικής αλλά από την καρδιά του συναισθήματος.

Αναζήτησε την αγάπη μέσα από την καρδιά του άλλου.
...
Γίνε ρυάκι για τον διψασμένο..

Γίνε δενδράκι για τον φτωχό.

Γίνε πέτρα για τον ασθενή.

Γίνε όλο ζωή για τον πονεμένο.

Το θαυμαστό στη ζωή μας δεν είναι αυτό που βλέπουμε αλλά εκείνο που νιώθουμε με την καρδιά μας.

Διδάξου από τη ζωή την πουλιών την χαρά της καρδιάς σου και τη καθαρότητα της ψυχής σου.

Ακολούθησέ με στο δρόμο της σιωπής μου που οδηγεί στο κόσμο των αγίων.

Η ομορφιά της ζωής σου να είναι η ταπείνωση της ψυχής σου.

Η χαρά της ψυχής σου να είναι η αγάπη του Θεού.

Γίνε αγάπη για τους άλλους για να νικήσεις κάθε πάθος της ψυχής σου.

Γίνε αετός του πνεύματος!

Γίνε μια προσευχή για το Θεό.

Γίνε αγάπη για όλους.

Γίνε ότι ποθεί η ψυχή σου,

αρκεί να ζεις με το Θεό και για το Θεό.

΄Ολη η ζωή είναι σαν τριαντάφυλλο...

Χάνεσαι στα όμορφα ροδοπέταλά του και μεθάς από το γλυκό άρωμά του...

Έχει όμως αγκάθια...πολλά αγκάθια...όπως η ζωή και αν δεν προσέξεις θα πληγωθείς...

...και οι άνθρωποι είναι σαν τα τριαντάφυλλα όμορφοι, αλλά πάντα πληγώνουν τους άλλους...

Άλλοτε λίγο, άλλοτε πολύ...εξαρτάται από το αγκάθι που θα πιάσουμε...

Μια φορά κι ένα καιρό, ένα μικρό κεράκι βρισκόταν σε ένα δωμάτιο μαζί με άλλα κεριά, τα περισσότερα από τα οποία ήταν πολύ μεγαλύτερα και πολύ ομορφότερα από αυτό. Μερικά ήταν δεμένα με κορδέλλες πολύχρωμες άλλα ήταν πιο απλά, σαν κι αυτό. Δεν ήξερε τον λόγο που βρισκόταν εκεί, και τα άλλα το έκαναν να αισθάνεται μικρό και ασήμαντο.
Όταν έπεσε ο ήλιος και σκοτείνιασε το δωμάτιο, είδε έναν άνθρωπο να μπαίνει μέσα στο δωμάτιο. Έρχονταν προς το μέρος του κρατώντας ένα αναμμένο σπίρτο. Κατάλαβε οτι θα του έβαζε φωτιά.

- Μη!! φώναξε, σε παρακαλώ μη!

Όμως ήξερε οτι δεν μπορούσε να ακουστεί και ετοιμάστηκε να υποφέρει τον πόνο, που ήταν σίγουρο οτι θα ακολουθούσε.

Προς μεγάλη του έκπληξή το δωμάτιο γέμισε με φως. Αναρωτήθηκε από που έρχεται το φως, αφού ο άνδρας είχε σβήσει το σπίρτο. Κατάλαβε ότι προερχόταν από τον εαυτό του.

Ύστερα ο άνδρας άναψε κι άλλα σπίρτα για να ανάψει με την σειρά του και τα άλλα κεριά. Όλα τα κεριά έδιναν το ίδιο φως με εκείνο.

Καθώς περνούσαν οι ώρες παρατήρησε ότι το κερί άρχισε να λιώνει. Κατάλαβε ότι σύντομα θα πέθαινε. Με την παρατήρηση αυτή, ανακάλυψε και τον λόγο που είχε δημιουργηθεί.

- Ίσως ο λόγος που βρίσκομαι στη Γη, είναι για να δίνω φως μέχρι να πεθάνω, ψιθύρισε.

Και αυτό έκανε.

''Ολοι μας μπορούμε να δώσουμε λίγο φως στον κόσμο. Δίχως να έχει σημασία το πόσο σημαντικοί ή ασήμαντοι, μικροί ή μεγάλοι είμαστε!!''